Het begon met een biertje na het voetbal. Daarna wat pillen op een festival. En voor ik het wist, was mijn kind iemand die ik nauwelijks meer herkende. Als ouder wil je het liefst niet zien wat er voor je neus gebeurt. Handen voor je ogen, vingers in je oren. Maar op een dag kun je niet meer om de waarheid heen.
Hoe merk je dat het echt mis is?
De signalen waren er al, maar je interpreteert ze anders. Hij slaapt veel te lang, of helemaal niet. Geld verdwijnt, soms uit je eigen portemonnee. Vrienden veranderen, de oude kring valt weg. Hij liegt over kleine dingen, dingen die er eigenlijk niet toe doen. En dan zijn er z’n ogen. Die glazige, afwezige blik die je elke keer een steek in je maag bezorgt.
Bij mijn zoon was het een combinatie van alcohol en coke. Ik had het maanden niet door. Beter gezegd, ik wilde het niet doorhebben. Totdat hij niet meer op zijn werk verscheen, zijn huur niet meer betaalde en uiteindelijk voor de deur stond met alleen een tas vol vieze kleren en schulden die hij niet kon benoemen.
Wat kun je verwachten als er niets verandert?
Dat is het moeilijke deel. Een verslaving is niet iets dat vanzelf overgaat. Zonder ingrijpen wordt het patroon dieper, de afhankelijkheid groter en de schade ernstiger, lichamelijk, financieel en in relaties. Vriendschappen verdwijnen. Werk houdt op. En het gezin, jij als ouder, broers, zussen, partners, wordt verder en verder meegetrokken in het moeras.
Je merkt dat je zelf ook verandert. Je loopt op eieren. Je checkt zijn telefoon. Je liegt tegen je eigen vrienden omdat je je schaamt. De verslaving van je kind wordt langzaamaan ook jouw verslaving, een verslaving aan hoop, aan controle, aan het idee dat jij het kunt oplossen.
Maar dat kun je niet.
Jezelf wapenen zonder los te laten
Er is een dunne lijn tussen steunen en redden. Als ouder wil je redden. Maar redden werkt averechts. Wat wel werkt is grenzen stellen, ook al voelt dat onnatuurlijk. Geen geld geven dat naar drugs gaat. Niet liegen om hem te beschermen. En tegelijk de deur openhouden voor het moment dat hij zelf hulp wil.
Praten helpt ook, met lotgenoten, met een therapeut, of gewoon met iemand die het begrijpt zonder te oordelen. Er zijn groepen voor ouders van verslaafden waar je verhalen hoort die precies op het jouwe lijken. Dat alleen al helpt.
Wanneer professionele hulp noodzakelijk is
Op een gegeven moment had mijn zoon geen keuze meer. Of beter, wij als gezin konden niet verder zonder professionele tussenkomst. We zijn toen gaan kijken naar THE YOUTURN, een bekende afkickkliniek nederland met een aanpak die verder gaat dan alleen stoppen met gebruiken. Niet alleen de verslaving zelf, maar ook wat eronder zit.
Voor ouders die zoeken naar een afkickkliniek alcohol of een plek die zowel drank als drugs aanpakt, is het belangrijk te weten dat die behandeling op maat bestaat. THE YOUTURN staat bekend als luxe afkickkliniek Nederland, maar dat betekent niet onbereikbaar. Het betekent dat de omstandigheden daar kloppen zodat iemand echt kan werken aan herstel.
Het is nog niet voorbij bij ons. Maar mijn zoon staat weer op eigen benen. En ik slaap weer.
